در باغی پر از گل‌های رنگارنگ، پروانه‌ی کوچکی زندگی می‌کرد به اسم «نغمه». بال‌های نغمه بنفش روشن بود و وقتی در آفتاب پرواز می‌کرد، مثل یک تکه از آسمان غروب می‌درخشید. او هر صبح از روی گل‌ها می‌گذشت و برایشان آواز می‌خواند؛ برای همین همه‌ی باغ اسمش را گذاشته بودند نغمه.

یک روز، نغمه صدای آهی را از کنار گل آفتابگردان شنید. نزدیک‌تر رفت و زنبور کوچکی به اسم «زین» را دید که کنار یک دانه‌ی گرده‌ی بزرگ نشسته بود و نفس‌نفس می‌زد. زین گفت: «این گرده خیلی سنگین است و کندو هم خیلی دور. فکر نمی‌کنم بتوانم به‌موقع برسانمش.»

نغمه کمی فکر کرد و بعد خندید: «تو تنها نیستی! تو از این طرف بگیر، من از آن طرف. با هم سبک‌تر می‌شود.» و دوتایی بال زدند؛ زین با وزوز تند و نغمه با بال‌های بنفش آرامش. سر راه، باد شدیدی وزید و نزدیک بود گرده از دستشان بیفتد، اما نغمه بال‌هایش را باز کرد و مثل یک سپر جلوی باد ایستاد تا زین بتواند رد شود.

وقتی به کندو رسیدند، ملکه‌ی زنبورها جلو آمد و با تعجب نگاهشان کرد. زین گفت: «اگر نغمه نبود، هیچ‌وقت نمی‌رسیدم.» ملکه یک قطره‌ی عسل طلایی به نغمه هدیه داد و گفت: «در باغ ما، هر کس که دست دیگری را بگیرد، دوست همه است.»

از آن روز، نغمه و زین بهترین دوست‌های باغ شدند. صبح‌ها نغمه آواز می‌خواند و زین گرده جمع می‌کرد و عصرها با هم روی گلبرگ‌ها می‌نشستند و غروب را تماشا می‌کردند. نغمه یاد گرفته بود که قشنگ‌ترین رنگ بال‌هایش، رنگ مهربانی است.

گردن‌بند «نغمه، پروانه رنگارنگ» از طلای زرد ۱۸ عیار با آویز پروانه‌ی کوچولویی ساخته شده که بال‌های بنفش میناکاری‌شده و بدن طلایی ظریفی دارد؛ هدیه‌ای برای دخترهایی که مثل پروانه سبک‌بال و مهربان‌اند.