پشت تپه‌های سبز، توی مزرعه‌ای که صبح‌ها بوی نان تازه می‌داد، الاغ کوچولوی بنفشی زندگی می‌کرد به اسم «پرتو». پرتو گوش‌های بلند و آویزانی داشت، یک دسته موی طلایی که همیشه روی پیشانی‌اش سیخ می‌ایستاد و پوزه‌ای صورتی که وقتی می‌خندید، از همیشه صورتی‌تر می‌شد.

همه‌ی حیوان‌های مزرعه یک کار مشخص داشتند: خروس صبح‌ها همه را بیدار می‌کرد، گاو شیر می‌داد و سگ گله از گوسفندها مراقبت می‌کرد. اما پرتو هر چه فکر می‌کرد، نمی‌دانست کار خودش چیست. شب‌ها زیر آسمان پرستاره دراز می‌کشید و از خودش می‌پرسید: «یعنی من به چه دردی می‌خورم؟»

یک روز پاییزی، آسمان آن‌قدر ابری و دلگیر شد که حتی خروس هم حوصله‌ی آواز خواندن نداشت. حیوان‌ها گوشه‌ی طویله کز کرده بودند و هیچ‌کس حرف نمی‌زد. پرتو نگاهی به دوستانش انداخت و دلش گرفت. بعد یک فکر بامزه به سرش زد.

گوش‌های درازش را مثل دو بال باز کرد، موهای طلایی‌اش را تکان داد و شروع کرد به رقصیدن؛ یک رقص کج‌وکوله و خنده‌دار که هیچ‌کس تا آن روز ندیده بود. اول جوجه‌ها ریز خندیدند، بعد گوسفندها، بعد گاو، و آخر سر حتی خروس اخمو هم از خنده روی زمین غلت خورد. همان لحظه، یک پرتو آفتاب از لای ابرها بیرون زد و درست روی سر پرتو افتاد.

از آن روز، حیوان‌های مزرعه می‌دانستند هر وقت دلشان گرفت، باید سراغ چه کسی بروند. پرتو هم بالاخره فهمیده بود کارش چیست: رنگ پاشیدن به روزهای خاکستری.

دست‌بند «پرتو رنگین» از طلای زرد ۱۸ عیار، با آویز همین الاغ کوچولوی بنفش با پوزه‌ی صورتی و موهای طلایی، روی بندی آبی و خوش‌رنگ ساخته شده؛ هدیه‌ای برای دخترهایی که با یک لبخند، حال همه را خوب می‌کنند.