در دل یک جنگل سبز، خرس کوچولوی زردرنگی زندگی می‌کرد به اسم «بامبو». بامبو نه بزرگ‌ترین خرس جنگل بود و نه قوی‌ترینشان، اما همه می‌دانستند بزرگ‌ترین قلب جنگل مال اوست.

هر سال، روز اول بهار، بامبو جشن کوچکی برپا می‌کرد و برای هر کدام از دوستانش یک قلب می‌ساخت؛ قلبی از گلبرگ، قلبی از برگ‌های رنگی، قلبی از عسل که زیر آفتاب برق می‌زد. او همیشه می‌گفت: «هر قلبی که می‌سازم، یعنی تو برای من مهمی.»

یک سال، بامبو متوجه شد که خرگوش کوچولو «رابی» به جشن نیامده است. سراغش رفت و او را دید که کنار لانه‌اش کز کرده. رابی آهسته گفت: «هیچ‌کس مرا یادش نیست. من خیلی کوچکم.» بامبو چیزی نگفت؛ فقط کنارش نشست تا غروب.

آن شب، بامبو تا صبح بیدار ماند. از گل‌های سفید و برگ‌های طلایی، بزرگ‌ترین و قشنگ‌ترین قلبی را که تا حالا ساخته بود، درست کرد و وسطش با شیره‌ی درخت نوشت: «رابی». صبح، قلب را جلوی در لانه‌ی رابی گذاشت.

وقتی رابی بیرون آمد و قلب را دید، چشم‌هایش پر از اشک شوق شد. آن روز، او اولین کسی بود که به جشن رسید، و تمام روز کنار بامبو خندید و بازی کرد. بامبو آن روز فهمید که گاهی کوچک‌ترین کار مهربانانه، بزرگ‌ترین تغییر را در دل یک دوست ایجاد می‌کند.

گردن‌بند «خرس عشق» از طلای زرد ۱۸ عیار با آویز همین خرس کوچولوی زرد و دوست‌داشتنی ساخته شده؛ هدیه‌ای برای بچه‌هایی که بلدند محبتشان را با دیگران تقسیم کنند و هیچ دوستی را تنها نگذارند.