توی کوچه‌باغ‌های یک شهر کوچک، جایی که شب‌ها چراغ پنجره‌ها مثل ستاره‌های کوچک روشن می‌شدند، موش کوچولویی زندگی می‌کرد به اسم «نورو». نورو گوش‌های بزرگ و گردی داشت و همیشه یک مروارید سفید و براق کنار خودش نگه می‌داشت؛ گنجی که از ته یک صندوقچه‌ی قدیمی پیدا کرده بود.

نورو عاشق نور بود. هر شب از این خانه به آن خانه می‌دوید و پشت پنجره‌ها می‌نشست تا ببیند چراغ کدام اتاق هنوز روشن است. بچه‌ها او را دوست داشتند، چون هر وقت می‌ترسیدند یا دلشان می‌گرفت، نورو آرام کنارشان می‌آمد و رازشان را گوش می‌داد؛ آخر هیچ‌کس مثل نورو رازدار نبود.

یک شب بارانی، برق همه‌ی کوچه رفت و همه‌جا تاریک شد. بچه‌ها از صدای رعد ترسیده بودند و پدر و مادرها دنبال شمع می‌گشتند. نورو مرواریدش را برداشت، کنار پنجره‌ی هر خانه رفت و آن را جلوی نور کم‌جان شمع‌ها گرفت. مروارید نور را جمع می‌کرد و دوباره می‌تاباند و هر اتاق کمی روشن‌تر می‌شد.

آن شب بچه‌ها فهمیدند که حتی کوچک‌ترین نور هم وقتی با مهربانی تقسیم شود، می‌تواند تاریکی را کنار بزند. از آن به بعد، هر وقت چراغی خاموش می‌شد، همه می‌دانستند که نورو همان نزدیکی‌هاست.

گردن‌بند «موش رازدار» از طلای رزگلد ۱۸ عیار ساخته شده؛ موش کوچولویی با گوش‌های میناکاری مشکی، دمی پیچ‌خورده و نگینی سفید و درخشان که یادآور مروارید نوروست. هدیه‌ای ظریف برای دخترهایی که مثل نورو کنجکاو، مهربان و رازدارند.