در سرزمین سرد شمال، جایی که زمستان‌ها از همه جای دنیا طولانی‌تر بود، فرشته‌ی کوچکی زندگی می‌کرد به اسم «سفیدا». سفیدا بال‌هایی شفاف داشت و کارش این بود که هر شب، دانه‌های برف را یکی‌یکی نقاشی کند تا هیچ دو دانه‌ای شبیه هم نباشند. او روی ماه هلالی می‌نشست و با چوبدستی کوچکش، برف‌ها را مثل نگین‌های درخشان به زمین می‌فرستاد.

یک شب، سفیدا از آن بالا دختر کوچکی را دید که تنها در حیاط نشسته بود. دخترک که اسمش «نازنین» بود، می‌خواست آدم‌برفی بسازد، اما هر بار برف از دستش می‌ریخت و بچه‌های دیگر هم سرگرم بازی خودشان بودند. نازنین آهسته گفت: «کاش یک دوست داشتم که کمکم کند.»

سفیدا از ماه پایین آمد و آرام کنار نازنین نشست. دخترک از تعجب خشکش زد. سفیدا خندید و گفت: «می‌دانی راز برف خوب چیست؟ باید با دست‌های گرم و دل شاد درستش کنی.» بعد با چوبدستی‌اش کمی جادو روی برف‌ها پاشید و آن‌ها نرم و چسبناک شدند.

آن شب، نازنین و سفیدا آدم‌برفی ساختند، قصر برفی ساختند و حتی یک اسب برفی با یال‌های براق. کم‌کم بچه‌های دیگر هم آمدند و با تعجب پرسیدند: «این‌ها را خودت ساختی؟» نازنین خندید و گفت: «بیایید با هم بسازیم!»

وقتی صبح شد، سفیدا دیگر آنجا نبود، اما نازنین حالا کلی دوست داشت. و هر شب برفی، وقتی دانه‌های برف می‌درخشیدند، می‌دانست دوستش از آن بالا برایش دست تکان می‌دهد.

گردن‌بند «فرشته برفی» از طلای زرد ۱۸ عیار ساخته شده؛ فرشته‌ی کوچکی درون یک دایره‌ی طلایی که قلب‌های ریز بالای سرش و نگین‌های درخشان مثل دانه‌های برف کنارش می‌درخشند. هدیه‌ای برای دخترهایی که هر جا می‌روند، دوستی می‌آفرینند.