در خانه‌ای که همیشه صدای پیانو از پنجره‌هایش بیرون می‌آمد، دختری زندگی می‌کرد به اسم «سلینا». سلینا عاشق موسیقی بود و از همه‌ی نشانه‌های موسیقی، کلید سل را بیشتر دوست داشت؛ می‌گفت شبیه یک گل پیچک است که نت‌ها رویش جوانه می‌زنند.

یک شب، سلینا داشت آهنگ تازه‌ای تمرین می‌کرد که دید کلید سلِ دفتر نتش شروع کرد به درخشیدن. صدای ظریفی از دفتر بلند شد: «سلینا، کمکمان کن! نت‌ها دارند گم می‌شوند و اگر پیدا نشوند، دنیا ساکت می‌شود.»

سلینا دستش را روی کلید سل گذاشت و ناگهان خودش را در سرزمینی دید که خط‌های حامل مثل جاده‌هایی طلایی در هوا کشیده شده بودند. اما جاده‌ها خالی بودند؛ نت‌ها از ترسِ «خاموشی»، ابر خاکستری بزرگی که هر صدایی را می‌بلعید، قایم شده بودند.

سلینا فکری کرد. می‌دانست نت‌ها از چه چیزی خوششان می‌آید. آرام شروع کرد به زمزمه کردن لالایی‌ای که مادرش هر شب برایش می‌خواند. یکی‌یکی، نت‌ها از پشت ابرها سرک کشیدند؛ اول دو، بعد ر، بعد می… و کم‌کم همه برگشتند و روی خط‌ها نشستند. آن‌قدر آهنگشان بلند و شاد شد که ابر خاکستری از هم پاشید و رفت.

وقتی سلینا چشم باز کرد، دوباره پشت پیانو بود. اما از آن شب، هر بار که می‌نواخت، حس می‌کرد نت‌ها برایش لبخند می‌زنند. او فهمیده بود که موسیقی، وقتی از دل بیاید، می‌تواند هر سکوت غمگینی را بشکند.

گردن‌بند «سلینا و راز نت‌ها» از طلای زرد ۱۸ عیار با آویز کلید سل و نگین‌های ریز درخشان ساخته شده؛ هدیه‌ای برای دخترهایی که دنیا را با آواز و ملودی‌هایشان زیباتر می‌کنند.