در جنگلی که شب‌ها کرم‌های شب‌تاب چراغ‌هایش را روشن می‌کردند، پری کوچولویی زندگی می‌کرد که از یک انگشتانه هم کوچک‌تر بود. بال‌هایش مثل شیشه می‌درخشید و هر جا پرواز می‌کرد، ردی از گرد طلایی پشت سرش می‌ماند.

پری کوچولو عاشق ساختن بود. با گلبرگ‌ها کلاه می‌دوخت، با تار عنکبوت تاب می‌بافت و با قطره‌های شبنم برای پرنده‌ها آینه درست می‌کرد. اما یک آرزوی بزرگ داشت که هنوز برآورده نشده بود: می‌خواست یک بار، فقط یک بار، دلِ کسی را از تهِ دل شاد کند.

یک شب، صدای گریه‌ی آرامی از پنجره‌ی خانه‌ای کنار جنگل شنید. دخترکی که فردا اولین روز مدرسه‌اش بود، زیر پتو قایم شده بود و می‌ترسید. پری کوچولو آرام از لای پنجره رد شد و روی بالش نشست. دخترک با تعجب به نور کوچک کنار صورتش نگاه کرد.

پری گفت: «می‌دانی چرا بال‌های من می‌درخشند؟ چون هر وقت می‌ترسم، به یک چیز قشنگ فکر می‌کنم.» بعد کمی از گرد طلایی‌اش را روی دست دخترک پاشید: «هر وقت دلت لرزید، به این برق کوچک نگاه کن و یادت باشد که تنها نیستی.»

فردا صبح، دخترک با قدم‌های محکم وارد کلاس شد. هر بار که دلش می‌لرزید، به دستش نگاه می‌کرد و برق کوچکی می‌دید که فقط خودش می‌شناخت. آن شب، پری کوچولو با خوشحالی دور ماه چرخید؛ آرزویش برآورده شده بود.

گردن‌بند «تِینکر بل» از طلای ۱۸ عیار، با آویز پری کوچولوی بالدار و یک نگین سفید درخشان ساخته شده و در دو رنگ رزگلد و زرد عرضه می‌شود؛ یک برق کوچک و جادویی که همیشه همراه دخترها می‌ماند تا یادشان بیاورد شجاع‌تر از آن چیزی هستند که فکر می‌کنند.