در یک شهر کوچک کنار دریا، دخترکی زندگی می‌کرد به اسم «لیلا» که از وقتی یادش می‌آمد، عاشق رقصیدن بود. با هر آهنگی که از رادیو پخش می‌شد، روی نوک پا می‌چرخید و دامنش مثل گل باز می‌شد. اما در شهر کوچکشان هیچ کلاس باله‌ای نبود.

لیلا ناامید نشد. هر روز بعد از مدرسه، در حیاط خانه و کنار درخت انجیر تمرین می‌کرد. گربه‌ی همسایه تنها تماشاگرش بود و ماه، تنها نورافکن صحنه‌اش. گاهی زمین می‌خورد، گاهی خسته می‌شد و گاهی از خودش می‌پرسید: «یعنی من هم یک روز بالرین می‌شوم؟»

یک روز، اعلانی بزرگ در میدان شهر نصب شد: «جشنواره‌ی رقص کودکان؛ برای همه‌ی بچه‌هایی که رویا دارند!» قلب لیلا به تپش افتاد. تا روز جشنواره، هر شب زیر نور ماه تمرین کرد و هر بار که زمین می‌خورد، دوباره بلند می‌شد.

روز جشنواره، صحنه بزرگ‌تر از چیزی بود که فکرش را می‌کرد و نورها چشمش را می‌زد. لحظه‌ای ترسید، اما وقتی موسیقی شروع شد، همه چیز را فراموش کرد. دیگر صحنه و تماشاگری نبود؛ فقط او بود و آهنگ و همان حیاط کوچک با درخت انجیر.

وقتی رقصش تمام شد، سالن چند لحظه ساکت ماند و بعد، همه از جا بلند شدند و تشویقش کردند. لیلا آن روز فهمید که رویاها با تمرین‌های کوچک و بی‌صدا ساخته می‌شوند؛ حتی اگر تنها تماشاگرشان یک گربه باشد.

گردن‌بند «بالرین رویایی» از طلای زرد ۱۸ عیار، با آویز بالرینی که روی نوک پا می‌چرخد و نگین سفیدی که مثل نورافکن صحنه می‌درخشد، ساخته شده؛ هدیه‌ای برای دخترهایی که رویاهای بزرگ دارند و هر روز، قدم‌به‌قدم به سمتشان می‌رقصند.