در سرزمینی دور، پشت کوه‌هایی که قله‌هایشان به ابرها می‌رسید، دره‌ای پنهان بود که فقط کسانی پیدایش می‌کردند که به جادو باور داشتند. در آن دره، اسب تک‌شاخ طلایی‌ای زندگی می‌کرد به اسم «آیلین». یال‌های آیلین بلند و موج‌دار بود و وقتی در باد می‌رقصید، مثل رودی از طلا می‌درخشید. شاخ پیچ‌دارش هم، هر جا را لمس می‌کرد، گلی تازه از زمین می‌رویاند.

یک روز، دختر کوچکی به اسم «ترانه» در حال جمع کردن گل‌های وحشی، راهش را گم کرد و به دره‌ی پنهان رسید. اولش ترسید، اما وقتی آیلین را دید که آرام کنار چشمه ایستاده، ترسش جایش را به شگفتی داد. ترانه آرام پرسید: «تو واقعی هستی؟» آیلین خندید: «به اندازه‌ی رویاهای تو واقعی‌ام.»

آیلین برای ترانه تعریف کرد که دره دارد کم‌رنگ می‌شود؛ چون آدم‌های کمی دیگر به جادو باور دارند و هر چه باورها کمتر می‌شوند، گل‌ها هم پژمرده‌تر می‌شوند. ترانه کمی فکر کرد و گفت: «من کمکت می‌کنم! من به همه‌ی دوستانم درباره‌ی تو قصه می‌گویم.»

ترانه به خانه برگشت و هر شب برای خواهرش، برای دوستانش و حتی برای مادربزرگش، قصه‌ی اسب تک‌شاخ طلایی را تعریف کرد. بچه‌ها اسب‌های تک‌شاخ نقاشی کردند، شعر گفتند و آرزوهایشان را روی کاغذ نوشتند.

و در دره‌ی پنهان، گل‌ها یکی‌یکی دوباره شکفتند. آیلین می‌دانست که این کار ترانه است؛ دختری که فهمیده بود جادو تا وقتی زنده است که کسی به آن باور داشته باشد.

گردن‌بند «اسب تک‌شاخ» از طلای زرد ۱۸ عیار با آویز سر اسب تک‌شاخی ساخته شده که شاخ پیچ‌دار و یال‌های موج‌دار و براقی دارد؛ هدیه‌ای برای دخترهای رویاپردازی که هیچ‌وقت باور به جادو را از دست نمی‌دهند.