در گوشه‌ای از باغی سرسبز، زیر برگ پهن توت‌فرنگی، حلزون کوچولویی زندگی می‌کرد به اسم «نرمی». نرمی صدف صورتی و پیچ‌درپیچی داشت که مثل یک آب‌نبات چرخان می‌درخشید و شاخک‌هایش همیشه از کنجکاوی تکان می‌خوردند. او آهسته حرکت می‌کرد، اما همه‌چیز را با دقت تماشا می‌کرد؛ قطره‌های شبنم را، رگه‌های برگ‌ها را و رنگ‌های گلبرگ‌ها را.

نرمی آرزویی داشت: می‌خواست یک بار گل نیلوفر آبی وسط برکه را از نزدیک ببیند. اما برکه برای یک حلزون کوچک خیلی دور بود. بقیه‌ی حیوان‌ها می‌گفتند: «با این سرعت، تا زمستان هم نمی‌رسی!» نرمی فقط لبخند زد و یک صبح زود، راه افتاد.

سر راه، مورچه‌ی پرکاری به اسم «کارا» را دید که دانه‌ای سنگین را می‌کشید و نفسش بند آمده بود. نرمی ایستاد و گفت: «دانه را روی صدفم بگذار، تا لانه‌ات می‌برمش.» کارا با تعجب قبول کرد و وقتی رسیدند، کوتاه‌ترین راه برکه را به نرمی نشان داد.

کمی جلوتر، قورباغه‌ای به اسم «پری» را دید که روی سنگی گیر افتاده بود و پایش لای علف‌ها پیچیده بود. نرمی آرام و با حوصله علف‌ها را باز کرد. پری از خوشحالی پرید و گفت: «بیا روی پشتم، تا وسط برکه می‌برمت!»

و این‌طور شد که نرمی، همان حلزونی که همه می‌گفتند هیچ‌وقت نمی‌رسد، زودتر از همه کنار گل نیلوفر نشست. گلبرگ‌های سفید و صورتی‌اش در آفتاب می‌درخشید و نرمی فهمید که راه، وقتی با مهربانی طی شود، همیشه کوتاه‌تر است.

گردن‌بند «نرمی، حلزون مهربان» از طلای زرد ۱۸ عیار با آویز حلزون کوچولویی ساخته شده که صدف صورتی میناکاری‌شده و شاخک‌های طلایی بامزه‌ای دارد؛ هدیه‌ای برای دخترهای آرام و مهربانی که با حوصله، دنیا را قشنگ‌تر می‌بینند.