یک صبح بهاری، در لانه‌ای گرم کنار انبار کاه، تخم‌مرغ طلایی کوچکی ترک برداشت و جوجه‌ی تپلی از آن بیرون پرید. جوجه سر تا پا طلایی بود، چشم‌های مشکی و براقی داشت و روی سینه‌اش دو دکمه‌ی کوچک قرمز می‌درخشید. چند پر فرفری هم روی سرش سیخ ایستاده بود. مرغ مادر با تعجب نگاهش کرد و گفت: «تو حتماً یک جوجه‌ی جادویی هستی!» و از همان روز اسمش شد «جوجه جادویی».

جوجه جادویی اول نمی‌دانست جادویش چیست. پرواز بلد نبود، از همه‌ی جوجه‌ها هم کوچک‌تر بود. اما کم‌کم متوجه چیز عجیبی شد: هر وقت کسی غمگین بود و او کنارش می‌نشست و جیک‌جیک می‌کرد، آن غم آرام‌آرام کم می‌شد.

یک روز، اردک کوچولویی به اسم «پاپی» کنار برکه نشسته بود و گریه می‌کرد. می‌ترسید شنا کند، چون یک بار زیر آب رفته بود و دیگر جرئت نداشت. جوجه جادویی کنارش نشست و گفت: «من هم شنا بلد نیستم، اما می‌توانم کنارت لب آب بایستم و تشویقت کنم.»

پاپی نفس عمیقی کشید و یک پایش را توی آب گذاشت. جوجه جادویی جیک‌جیک کرد. پاپی پای دیگرش را هم گذاشت. جوجه بلندتر جیک‌جیک کرد. و ناگهان، پاپی روی آب شناور شد و از خوشحالی بال زد و خندید.

آن روز جوجه جادویی فهمید جادویش چیست: جادوی او این بود که کنار دوستانش بماند و باورشان کند، تا خودشان هم شجاعتشان را پیدا کنند. و هیچ جادویی در دنیا از این قشنگ‌تر نبود.

گردن‌بند «جوجه جادویی» از طلای زرد ۱۸ عیار به‌صورت سه‌بعدی و براق ساخته شده؛ جوجه‌ی تپلی با چشم‌های مشکی، دکمه‌های قرمز ریز و پرهای فرفری روی سرش. هدیه‌ای برای کوچولوهایی که با بودنشان، به اطرافیانشان دل و جرئت می‌دهند.