در سرزمینی رنگارنگ پر از ابرهای پنبه‌ای، تک‌شاخ تپل و بامزه‌ای زندگی می‌کرد به اسم «پوپک». پوپک از بقیه‌ی تک‌شاخ‌ها کمی گردتر بود و وقتی می‌دوید، لپ‌هایش بالا و پایین می‌پرید. بعضی‌ها سربه‌سرش می‌گذاشتند، اما پوپک فقط می‌خندید؛ چون خنده‌اش آن‌قدر بلند و شاد بود که هر کس می‌شنید، خودش هم خنده‌اش می‌گرفت.

یک روز صبح، پوپک در آسمان صورتی پرواز می‌کرد که پرنده‌ی کوچکی به اسم «پری» را دید که تنها روی شاخه‌ای نشسته و غمگین به بقیه‌ی پرنده‌ها نگاه می‌کند. پوپک کنارش نشست و پرسید: «چرا با بقیه پرواز نمی‌کنی؟» پری آهسته گفت: «بال‌هایم کوچک است. می‌ترسم بیفتم.»

پوپک کمی فکر کرد و بعد گفت: «بیا روی پشت من بنشین. اول با هم پرواز می‌کنیم تا ترست بریزد.» پری با تردید روی پشت نرم پوپک نشست و آن دو آرام بالا رفتند؛ از روی تپه‌ها، از کنار رنگین‌کمان، از میان ابرها. پری کم‌کم بال‌هایش را باز کرد و باد را زیرشان حس کرد.

وسط آسمان، پوپک آرام گفت: «حالا خودت امتحان کن. من همین‌جا کنارت هستم.» پری نفس عمیقی کشید، از پشت پوپک پرید و… پرواز کرد! بال‌های کوچکش او را بالا نگه داشتند، چون حالا دیگر نمی‌ترسید.

از آن روز، پری و پوپک هر صبح با هم پرواز می‌کردند. پری یاد گرفته بود که بال‌ها هر قدر هم کوچک باشند، با کمی شجاعت و یک دوست خوب، می‌شود تا آسمان رفت.

گردن‌بند و دست‌بند «پوپک، تک شاخ تپل» از طلای زرد ۱۸ عیار، با طرح تک‌شاخ سفید و تپلی روی زمینه‌ی صورتی ساخته شده‌اند و دست‌بند با بند صورتی‌اش ست کاملی می‌سازد؛ هدیه‌ای برای دخترهایی که با خنده‌شان به دیگران شجاعت می‌دهند.