در جنگلی گرم و استوایی، جایی که درخت‌ها پر از میوه‌های نارنجی و گل‌های بزرگ رنگی بودند، پرنده‌ی کوچولوی سبزی زندگی می‌کرد به اسم «پیکو». پیکو هر صبح زودتر از همه بیدار می‌شد، روی بلندترین شاخه می‌نشست و برای خورشید آواز می‌خواند؛ آن‌قدر شاد که حتی میمون‌های خواب‌آلو هم با صدایش بیدار می‌شدند و می‌خندیدند.

پیکو تازه پرواز یاد گرفته بود و عاشق این بود که هر روز کمی دورتر برود. اما یک روز، باد تندی وزید و او را از لانه‌اش دور و دورتر برد؛ آن‌قدر که وقتی باد آرام شد، خودش را در باغی ناشناس دید که هیچ درختش آشنا نبود. پیکو روی شاخه‌ای نشست و بال‌هایش از ترس لرزید.

همان لحظه، صدای خنده‌ی دخترکی از پایین درخت آمد. دخترک دستش را آرام بالا آورد و گفت: «نترس کوچولو! تو خیلی شجاعی که تا اینجا پرواز کردی.» پیکو کمی مکث کرد و بعد پرید روی انگشت دخترک. دخترک برایش آب آورد و چند دانه، و تا عصر کنارش نشست تا پیکو خستگی‌اش در برود.

وقتی آفتاب داشت غروب می‌کرد، پیکو بلند شد، دوری بالای سر دخترک زد و رو به خانه پرواز کرد؛ این بار دیگر نمی‌ترسید. از آن روز، هر صبح اول برای خورشید آواز می‌خواند و بعد تا باغ دخترک پرواز می‌کرد تا یک آواز هم برای دوست تازه‌اش بخواند.

پیکو یاد گرفته بود که حتی وقتی باد تند می‌وزد و راه گم می‌شود، مهربانی همیشه راه خانه را نشان می‌دهد.

دست‌بند «پیکو، پرنده استوایی» از طلای زرد ۱۸ عیار با آویز پرنده‌ی سبزرنگ میناکاری‌شده و بند زرد آفتابی ساخته شده؛ هدیه‌ای برای بچه‌هایی که مثل پیکو، شاد، شجاع و پرانرژی‌اند.