در شهری که ماشین‌ها پرواز می‌کردند و چراغ‌های خیابان با بچه‌ها حرف می‌زدند، سگ رباتیک کوچولویی زندگی می‌کرد به اسم «کَمی». کمی پاهای فنری داشت که با هر قدم «بوینگ بوینگ» صدا می‌کرد و دمی که وقتی خوشحال بود، مثل آنتن می‌چرخید.

یک روز، کمی در پارک پسربچه‌ای به اسم «امیر» را دید که تنها روی نیمکت نشسته بود و توپ فوتبالش را در دست می‌چرخاند. امیر تازه به آن محله آمده بود و هنوز هیچ دوستی نداشت. کمی بوینگ‌بوینگ‌کنان جلو رفت و با صدای فلزی و مهربانش گفت: «سلام! من کمی هستم. دروازه‌بان خوبی‌ام، امتحانم می‌کنی؟»

از آن روز، امیر و کمی هر روز عصر با هم فوتبال بازی می‌کردند. کمی با چشم‌های چراغی‌اش هر شوت را تحلیل می‌کرد و به امیر یاد می‌داد چطور توپ را دقیق‌تر بزند. کم‌کم بچه‌های دیگر هم آمدند و تماشا کردند، و بعد هم بازی کردند. امیر حالا یک تیم کامل دوست داشت.

اما یک روز بارانی، کمی کنار زمین افتاد و دیگر تکان نخورد؛ آب باران به مدارهایش نفوذ کرده بود. امیر دلش ریخت. کمی را بغل کرد، به خانه برد و تمام شب با پیچ‌گوشتی کوچک پدرش، قطعه‌ها را خشک کرد و سیم‌ها را یکی‌یکی وصل کرد.

نزدیک صبح، چشم‌های کمی چشمک زدند و دمش دوباره چرخید. «امیر! تو مرا تعمیر کردی؟» امیر خندید: «تو هم مرا از تنهایی درآوردی. دوست‌ها همین کار را برای هم می‌کنند.»

گردن‌بند «دوست رباتیک: کَمی» از طلای زرد ۱۸ عیار با آویز سگ رباتیک کوچولویی با پاهای فنری ساخته شده؛ هدیه‌ای برای بچه‌های کنجکاوی که عاشق اختراع‌اند و می‌دانند دوستی واقعی، از هر جنسی که باشد، قلب دارد.