در باغی پر از گل‌های رنگارنگ، پروانه‌های زیادی زندگی می‌کردند؛ زرد، نارنجی، سفید و صورتی. اما میان آن‌ها، پروانه‌ی کوچکی بود که بال‌هایش آبی بود؛ آبی روشن مثل آسمان صبح، با لبه‌های طلایی ظریف. اسمش «آبیار» بود و هر جا پرواز می‌کرد، گل‌ها سرشان را بالا می‌آوردند تا او را تماشا کنند.

آبیار راز کوچکی داشت: هر وقت روی گلی می‌نشست که پژمرده شده بود، کمی از رنگ آبی بال‌هایش روی گلبرگ‌ها می‌ماند و گل دوباره جان می‌گرفت. اما آبیار هیچ‌وقت این راز را به کسی نگفته بود.

یک روز، پسر کوچکی به اسم «آرش» به باغ آمد. آرش غمگین بود، چون گل‌هایی که برای مادربزرگش کاشته بود، همه پژمرده شده بودند و فردا تولد مادربزرگ بود. او کنار باغچه‌ی کوچکش نشسته بود و به گل‌های خشکیده نگاه می‌کرد.

آبیار از دور او را دید و دلش برایش سوخت. آرام پرواز کرد و روی اولین گل نشست. بعد روی دومی. بعد روی سومی. آرش با تعجب دید که هر جا پروانه‌ی آبی می‌نشیند، گل دوباره صاف می‌شود و رنگ می‌گیرد. تا غروب، همه‌ی باغچه پر از گل‌های تازه شده بود.

فردای آن روز، مادربزرگ وقتی باغچه را دید، از خوشحالی اشک در چشم‌هایش جمع شد. آرش ماجرا را برایش تعریف کرد و مادربزرگ لبخند زد: «پروانه‌ها فقط کنار دل‌های مهربان می‌نشینند.» و آرش دید که آبیار، روی گل وسط باغچه نشسته و بال‌هایش را آرام تکان می‌دهد.

گردن‌بند «پروانه‌های آبی» از طلای زرد ۱۸ عیار با آویز پروانه‌ای ساخته شده که بال‌های آبی میناکاری‌شده و بدن طلایی با نگین‌های ریز دارد؛ هدیه‌ای برای دخترهایی که با مهربانی، دنیا را رنگی می‌کنند.