در یک شب صاف و پرستاره، کاپیتان «مایلو» کلاه فضایی‌اش را محکم بست و سوار سفینه‌ی کوچکش شد. او فضانورد جوان و شجاعی بود که یک آرزوی بزرگ داشت: می‌خواست درخشان‌ترین ستاره‌ی آسمان را پیدا کند و برای بچه‌های زمین هدیه بیاورد.

مایلو از کنار ماه گذشت، سیاره‌های رنگی را یکی‌یکی پشت سر گذاشت و از میان دنباله‌دارهایی که مثل رودخانه‌های نور جاری بودند عبور کرد. هر ستاره‌ای که می‌دید، قصه‌ای داشت؛ یکی از آرزوی یک کودک می‌گفت، یکی از دوستی‌ای قدیمی و یکی از امیدی که هیچ‌وقت خاموش نشده بود.

سرانجام ستاره‌ی کوچک و قرمزی را دید که آرام می‌درخشید. ستاره گفت: «من بزرگ‌ترین ستاره نیستم، اما گرم‌ترینم؛ چون از دل کسی که آرزو می‌کند روشن می‌شوم.» مایلو ستاره را با احتیاط روی سینه‌اش گذاشت و راه خانه را در پیش گرفت.

وقتی به زمین برگشت، فهمید که مهم‌ترین گنج آسمان ستاره‌ها نیستند؛ رؤیاهایی هستند که ما را به سفر وامی‌دارند. از آن شب، هر کس ستاره‌ی قرمز مایلو را می‌دید، یادش می‌افتاد که در دل هر بچه یک کاپیتان شجاع زندگی می‌کند.

گردن‌بند «کاپیتان ستاره‌چین» از طلای رزگلد ۱۸ عیار، با آویز فضانورد کوچولویی که ستاره‌ی میناکاری قرمزی روی سینه دارد ساخته شده؛ هدیه‌ای برای بچه‌هایی که آرزوهایشان به بلندی آسمان است.