در کلبه‌ای کوچک وسط جنگلی برفی، خرس کوچولویی زندگی می‌کرد به اسم «چالوی». چالوی همیشه دست و پایش سرد بود، برای همین مادربزرگش برایش یک جوراب بزرگ و گرم بافته بود که کنار شومینه آویزان می‌شد.

شب‌های زمستان، چالوی توی جوراب می‌خزید، فقط سرش را بیرون می‌آورد و به دانه‌های برف پشت پنجره نگاه می‌کرد. جوراب آن‌قدر گرم و نرم بود که چالوی فکر می‌کرد گرم‌ترین جای دنیاست.

یک شب سرد، صدای در زدن آمد. گرگ کوچکی پشت در بود که راهش را گم کرده و از سرما می‌لرزید. چالوی بدون فکر از جوراب بیرون آمد و آن را روی دوش گرگ انداخت. گرگ کم‌کم گرم شد و لبخند زد.

آن شب، کنار شومینه، دو دوست تازه تا صبح قصه گفتند. چالوی فهمید که گرمای واقعی از جوراب نمی‌آید؛ از قلبی می‌آید که حاضر است گرمایش را با دیگران قسمت کند.

گردن‌بند «جوراب خرسی» از طلای زرد ۱۸ عیار، با آویز جوراب کریسمس که خرس کوچولویی از آن سرک کشیده و لبه‌اش با نگین‌های سفید تزئین شده ساخته شده؛ هدیه‌ای گرم و زمستانی برای روزهای شاد و پربرف.