در سرزمینی که شب‌هایش از هر جای دیگری روشن‌تر بود، تک‌شاخ کوچولویی زندگی می‌کرد به اسم «لونا». لونا یک آرزوی بزرگ داشت: می‌خواست یک شب، فقط یک شب، روی ماه بنشیند و دنیا را از آن بالا تماشا کند.

هر شب که ماه کامل می‌شد، لونا بالای بلندترین تپه می‌رفت، چشم‌هایش را می‌بست و تا جایی که می‌توانست بلند می‌پرید. اما هر بار دوباره روی علف‌ها فرود می‌آمد. جغد پیر جنگل که هر شب تماشایش می‌کرد، یک بار گفت: «ماه را با پریدن نمی‌شود گرفت، کوچولو. باید صبر کنی تا ماه خودش دنبالت بیاید.»

لونا منظور جغد را نفهمید، اما صبر کرد. شب‌ها به جای پریدن، به حیوان‌های جنگل کمک می‌کرد: برای جوجه‌های ترسیده لالایی می‌خواند، راه خانه را به خرگوش‌های گمشده نشان می‌داد و با شاخ درخشانش تاریکی را از سر راه دوستانش کنار می‌زد.

تا اینکه یک شب، هلال ماه آن‌قدر پایین آمد که نوکش به تپه رسید. ماه با صدایی آرام گفت: «هر شب از آن بالا دیدمت. کسی که این‌قدر به بقیه نور می‌دهد، جایش کنار من است.» لونا با شوق روی هلال نشست و ماه آرام بالا رفت. ستاره‌ی کوچک قرمزی هم آمد و کنارشان جا خوش کرد.

از آن بالا، لونا همه‌ی دنیا را دید و فهمید جغد پیر راست می‌گفت: بعضی آرزوها با مهربانی و صبر، خودشان سراغ آدم می‌آیند.

گردن‌بند «لونا، تک‌شاخ ماه‌نشین» از طلای زرد ۱۸ عیار ساخته شده؛ تک‌شاخ کوچولویی که روی هلال ماه نشسته و ستاره‌ی قرمز کوچکی کنارش می‌درخشد. هدیه‌ای برای دخترهای رویاپردازی که آرزوهای بزرگ دارند و دلشان پر از مهربانی است.