نیلا تازه به محله‌ی جدید آمده بود. کوچه‌ها برایش غریبه بودند، بچه‌ها را نمی‌شناخت و هر عصر از پشت پنجره به پارک روبه‌رو نگاه می‌کرد که پر از صدای خنده بود. دلش می‌خواست برود و بازی کند، اما نمی‌دانست چطور سلام کند.

یک روز گرم تابستان، سر کوچه گاری کوچک صورتی‌رنگی پیدا شد که رویش نوشته بود: «بستنی جادویی». پیرمرد مهربانی پشت گاری ایستاده بود که چشم‌هایش مثل دو تیله‌ی براق می‌خندید. یک بستنی قیفی به نیلا داد و آرام گفت: «این بستنی جادوی کوچکی دارد؛ هر وقت آن را با کسی تقسیم کنی، دوتا می‌شود.»

نیلا با تعجب به بستنی نگاه کرد. باورش سخت بود. اما وقتی به پارک رسید، دختری را دید که تنها روی تاب نشسته بود؛ بستنی‌اش روی زمین افتاده بود و بغض کرده بود. نیلا کمی دودل ماند، بعد جلو رفت، بستنی‌اش را جلو گرفت و گفت: «می‌خوای با هم بخوریمش؟»

همان لحظه اتفاق عجیبی افتاد: در دست نیلا دو بستنی بود؛ یکی برای خودش و یکی برای دوست تازه‌اش. دخترک خندید و گفت: «من سارام!» چند دقیقه بعد، دوتایی روی تاب‌ها بالا و پایین می‌رفتند و از ته دل می‌خندیدند. کم‌کم بقیه‌ی بچه‌ها هم آمدند و آن عصر، شیرین‌ترین عصر تابستانِ نیلا شد.

نیلا هیچ‌وقت نفهمید جادو در بستنی بود یا در دل خودش. اما یک چیز را خوب یاد گرفت: شادی وقتی تقسیم شود، کم نمی‌شود؛ بیشتر می‌شود.

دست‌بند «بستنی جادویی» از طلای زرد ۱۸ عیار، با آویز یک بستنی قیفی کوچولو و بندی گلبهی و لطیف ساخته شده؛ یادگاری از همان عصر شیرین تابستان. هدیه‌ای که دور مچ دخترهای کوچولو می‌درخشد و هر بار که نگاهش می‌کنند، یادشان می‌آورد با یک لبخند و کمی مهربانی می‌شود دوستی تازه پیدا کرد.