در شهری پر از خیابان‌های شلوغ و ساختمان‌های بلند، سگ کوچولوی قرمزی زندگی می‌کرد به اسم «بادی». بادی بدنی دراز و پاهایی کوتاه داشت و وقتی می‌دوید، گوش‌هایش مثل دو بال کوچک در هوا تکان می‌خورد. بهترین دوستش، پسربچه‌ای به اسم «آراد» بود.

هر صبح، پیش از آنکه آراد بیدار شود، بادی کنار در منتظر می‌نشست. همین که در باز می‌شد، قلاده‌اش را با دندان می‌آورد و دمش را آن‌قدر تند تکان می‌داد که انگار می‌گفت: «زود باش! دنیا منتظر ماست!»

یک روز در پارک، باد تندی وزید و بادکنک قرمز آراد از دستش رها شد. بادکنک بالا رفت، از روی برکه گذشت و میان شاخه‌های بلندترین درخت پارک گیر کرد. آراد بغض کرد؛ آن بادکنک را برای تولدش گرفته بود.

بادی معطل نکرد. با پاهای کوتاهش از میان چمن‌ها دوید، از کنار برکه پرید، از روی نیمکت بالا رفت و آن‌قدر دور درخت چرخید و پارس کرد که پرنده‌ها از لانه بیرون آمدند. یکی از کلاغ‌ها که دلش برای سگ کوچولو سوخته بود، با منقارش نخ بادکنک را آزاد کرد. بادی نخ را در هوا گرفت و با افتخار برای آراد آورد.

آراد بادی را محکم بغل کرد و گفت: «تو بهترین دوست دنیایی!» آن روز بادی فهمید که شجاعت به اندازه‌ی پاها نیست؛ به اندازه‌ی دلی است که برای دوستت می‌تپد.

گردن‌بند «بادی» از طلای زرد ۱۸ عیار با آویز سگ کوچولوی قرمزرنگ و میناکاری‌شده ساخته شده؛ رنگ قرمز درخشانش یادآور شجاعت و انرژی کودکانه است و هدیه‌ای است برای بچه‌هایی که با تمام وجود، کنار دوستانشان می‌ایستند.